What we wore

Ik ga eerlijk zijn, ik kijk graag naar de mensen. Ik kan echt genieten van een fietstocht om van dichtbij al die verschillende verhalen te kunnen zien: een oma met haar nog oudere hondje, een verliefd koppeltje verstopt achter een struik, gezinnen in alle vormen, kindjes die uitbundig naar je zwaaien in hun bakfiets,...Het boeit me om te zien wat iedereen doet, waar ze naar toegaan en nog het liefste wat ze dragen. Noem mij gerust een gluurder, ik geef mezelf eerder de titel van 'observeerder'.

Op de blog van bleubird en die van Brinja wordt daar heel tof op ingespeeld. En zo ging onlangs polkadotjes mina dotter hiermee ook aan de slag. Ik volg hun voorbeeld en doe graag mee. Soms alleen, soms met de zussen, de broer, het lief,...Dit keer samen met de grote zus en de hond :)

Winnaarsgeluk

Ik win nooit iets, of toch bijna nooit. Het zit gewoon niet in mijn bloed, dat winnaarsgeluk. Als ik diep terug graaf in mijn geheugen is het enigste wat ik ooit won een pluche beestje. Terwijl dit ook niet helemaal onder de categorie 'winnen' viel. De opdracht was een tekening in kleuren en dan afgeven aan de kassa van de GB. Twee weken later belande er dan een 'botje', het visje van ariel, in onze brievenbus, zo gelukkig dat ik was!

Helaas stopte het daar. Ik doe hier en daar wel eens mee met een give away. Het zou toch maar eens moeten lukken, je weet nooit, geluk schuilt vaak in een klein hoekje. En ja hoor, een hele tijd geleden, kort na mekaar sleepte ik twee onwaarschijnlijke prijzen in de wacht!

Als eerste won ik de prachtige kaartjes van Bora.

Zo mooi dat je ze bijna niet durft te gebruiken!

En als tweede won ik een give away bij Marleineke. 

Van deze geweldige madam won ik 4 buttons.

Eentje vond direct de weg naar mijn jas en reist vanaf nu vrolijk met me mee.

Lieve dames, dank jullie wel voor het fijne gevoel en voor de ongelooflijke prijs!

U ziet het maar, op een dag, ooit, wint u wel eens iets!

Feest voor LEON!

Op 1 december werd Leon geboren en op 12 februari werd dat groot gevierd met een heus geboortefeest. Zijn mama vroeg na dit te hebben gezien of ik dat heuse feest wilde voorzien van een vrolijk tintje. Over het antwoord moest ik niet lang nadenken en zo kreeg het feest van Leon vorm en kleur.

Ik ging verder op het geboortekaartje en koos voor de twee felle kleurtje, blauw en groen. Om het geheel te laten kloppen ontwierp ik een klein vogeltje dat hier en daar zijn kopje liet zien. Zo kreeg een sneeuwachtige winterdag en een saaie parochiezaal een vrolijke noot!

Bij het maken van de bloemen kwam er wat knip afval tot stand. Om niets te laten verloren gaan vulde ik glaze (weck) potten voor wat extra kleur op tafel.

Het dessertenbuffet groeide naarmate er volk binnen kwam. Elk dessert dat op de tafel verscheen kreeg een persoonlijk kaartje en een geschikt plekje.

En voor diegene die zin hadden werd er een alternatief gastenboek voorzien.

Maak er een fijne dag van!

Meer uren in één dag!

U leest het goed, als het één ding is waar ik absoluut voor wil strijden dan zijn het wel meer uren in één dag. Dagen waar je heel je to-do lijstje kan afwerken, kan genieten van vrije tijd en nog eens een berg ander werk kan verzetten. Ja, zo'n dagen zie ik wel zitten!

Mijn blog ging de laatste tijd helemaal kopje onder. Ik heb het gevoel dat ik voor even ben verdwenen, disparu! Time-management is nochtans een van mijn sterke punten, helaas gaat ook dit gedeelte volledig aan mij voorbij. Genoeg blogberichten in mijn hoofd maar waar haal ik in godsnaam nog de tijd om het te posten? Als ik dan eindelijk zo ver geraak om wat te posten word ik volledig verleid om een miljoen andere prachtige blogberichten eerst te bekijken. Vervolgens zakt de moed in mijn schoenen en is de avond voorbij.

Het is allemaal ook wel te verklaren. Ik koos er voor om naast mijn werk nog wat te gaan bij studeren. Een richting die me al sinds het verlaten van de middelbare school aanspreekt maar waar helaas de knoop niet voor werd doorgehakt, tot nu. Het vraagt veel tijd en inspanning maar het idee om ooit voor een klas te kunnen staan maakt veel goed! Vervolgens staan er nog een heel deel projecten in de wachtrij en verlangen mijn vriend en ik eindelijk naar nieuws. Blijven we in België of verhuizen we naar ik-weet-niet-waar in het buitenland?

Ik heb enorm veel spijt dat ik me niet fatsoenlijk heb kunnen inzetten voor dit fantastisch project. De 4 van-katoen zakken die ik in januari knipte liggen nog steeds onafgewerkt op mijn to-do hoopje en de belofte om een keertje te gaan helpen kwam ik niet na. Ook deze dames mis ik en ik ga zo blij zijn als ik in mei examens heb afgelegd en nog een keertje zal kunnen gaan!

Wees dus gewaarschuwd. De komende 2 maanden zal het hier ongetwijfeld ook nog rustig zijn. Als er tijd en zin is kruip ik met veel goesting achter de computer om nog wat te laten weten. U hoort nog van me, beloofd!

Het theepotje is een van de 'schatten' die ik tijdens de retro uitverkoop van het spit op de kop kon tikken.

Kato

Op 29 oktober werd ik tante, dat hebt u allemaal mogen meemaken. Zo'n klein prutske is echt om op te eten, onwaarschijnlijk schattig en zo mini mini mini klein en fijn. In die tijd dat ze al op de wereld is groeit ze enorm en elke keer ik haar weer zie verschiet ik hoe snel dat wel niet gaat!

Ze is nu zelfs zo groot dat ze al in een echt jasje past. Om het plaatje kompleet te maken voorzag ik haar van een mutsje met bijhorend sjaaltje.

Zo'n ongelooflijk lief dutske, zeg nu zelf!?

Ps: Hip hoi voor mijn blog want exact vandaag besta ik 1 jaar,
misschien word het wel eens tijd om wat weg te geven? :)

Een vruchtbare stilte

Het is hier stil geweest, heel stil! Sommige vragen zich zelfs af of ik mij nog in de blogwereld bevind...Ik beloofde jullie zelfs wat maar daar is tot de dag van vandaag nog niets van in huis gekomen. Gelukkig dat het koude winterweer nog niet zijn intrede heeft gedaan in het land. "Shame on you!" hoor ik u denk, groot gelijk, ik zou mij moeten schamen maar ik heb zo een beetje mijn redenen. Afgelopen weken hield ik bij mij thuis twee keer een kleine verkoop van petit karo. Niets groots, lekker gezellig en knus op een winderige winterdag.

Met een klein hartje stond ik op en met trillende benen liet ik de eerste bezoeker binnen. De dag waar ik zo hard naartoe werkte vloog voorbij waarbij ik genoot van elk moment! Op vraag werd er twee weken later nog eens een verkoop geregeld zodat iedereen de kans kreeg om eens langs te komen.

Kwestie van jullie een idee te geven hier enkele sfeerbeelden.
Er was voor iedereen en alles wel wat. Hoewel ik toegeef dat het aanbod voor kinderen en vrouwen in groot verschil stond met dat voor de mannen :)

Om alle mogelijke prullaria of geld in kwijt te geraken.

Voor tijdens de koude winterdagen voorzag ik wat extra licht...

...en warmte...

...veel warmte!

Om een feest wat extra sfeer te geven.

Voor de kleintjes om te smossen...

...en te zeveren

Voor de vrouw, de dochter, het buurmeisje, de vriendin,...

De inpaktafel leverde goed werk en zorgde voor leuke 'petit karo' pakjes

Aan al degene die me die dag hielpen en die eens een kijkje kwamen nemen een welgemeende 'merci!'. Zonder jullie zou het nooit zo fijn zijn geweest!

En nu is het weer tijd om te bloggen. Hoewel ik de laatste tijd weinig tot niet reageerde ging er geen dag voorbij waar ik jullie mooie creaties zag en de 'oooh' en de 'aaah' vaak uit mijn mond luidde. Dames in blogland, knap werk geleverd de laatste tijd!